Afrykańskie Maski

Terminem tym określa się rodzimą twórczość ludów Czarnej Afryki, żyjących na południe od Sahary. Nie używa się go wobec sztuki Egiptu ani plemion północnej Afryki, pozostających w zasięgu oddziaływania kultury śródziemnomorskiej i podlegających kolejno wpływom egipskim, fenickim, greckim, rzymskim i bizantyńskim, następnie islamu (np. sztuka algierska, libijska, marokańska czy tunezyjska). Sztuka Afryki była ściśle związana z religią i magią, a największą rolę odgrywały w niej figurki afrykańskie (przedstawienia bóstw, przodków i postaci mitologicznych, fetysze, rzeźby zwierząt, maski obrzędowe itp.).

Najczęstszym materiałem w rzeźbie jest drewno, używana jest także kość słoniowa, glina, metale szlachetne i brąz, rzadko kamień. Rzeźby są malowane lub polerowane. Charakterystycznymi cechami jest zwarta, statyczna i syntetyczna bryła, podkreślanie tego, co najważniejsze (stąd nieproporcjonalne powiększenie głowy przy redukcji korpusu i kończyn), frontalizm i symetria.

W sztuce Afryki wyróżnia się dwa nurty: konwencję stylizowanego naturalizmu (nacisk na ekspresję i rysy portretowe), i dekoracyjność zbliżoną do abstrakcji. Budowle, z reguły z nietrwałych materiałów (glina, drewno, słoma), na planie koła lub prostokąta, są źle zachowane. Malarstwo nie miało charakteru samodzielnej sztuki i służyło do malowania ciała, rzeźb, masek i dekoracji architektury. Główne kolory w malarstwie to czerwień, biel i czerń.